Śmierci nie ma

O życiu w rozdwojeniu, stracie dziecka i Bogu, który nie jest kapryśnym dziadkiem, opowiada raper Tomasz „Hiob” Karenko.

Reklama

Szymon Babuchowski: Wygrałeś chrześcijański Koncert Debiuty razem z zespołem Muode Koty. Ale z Ciebie to chyba raczej stary kocur niż młody kot?

Tomasz „Hiob” Karenko: No cóż, nie da się ukryć, że jestem najstarszy z tego składu. (śmiech) Ale dla mnie to taki eliksir młodości. Jak przebywa się z młodszymi od siebie, to ma się w sobie trochę więcej siły do życia. To potrzebne, bo mam czasami takie momenty „niechciejstwa”, kiedy wydaje mi się, że tracę cel.

Jak dzisiaj patrzysz na własną młodość?

Wielu decyzji i zachowań żałuję. Ale staram się nie rozdrapywać tego, bo czasu nie cofnę. Trzeba pogodzić się z przeszłością i z samym sobą.

Podobno miałeś się nie urodzić?

Tak, lekarze i część rodziny parli na to, żeby moja mama mnie nie urodziła. Była chora na stwardnienie rozsiane, a ta choroba po urodzeniu dziecka bardzo szybko postępuje. Więc „życzliwi” namawiali ją, żeby przedłużyła swoje zdrowie i życie kosztem życia swego dziecka, czyli mnie. No ale, chwała Panu, urodziła mnie.

Żyłeś z piętnem tego początku?

Cały czas tkwi we mnie poczucie, że jestem niepotrzebny, niechciany, „nielegalny” – jak nawijam w jednym z kawałków. To się za mną ciągnie. Podjąłem po raz kolejny terapię psychologiczną i zaczynam dostrzegać więcej kolorów, pozytywów w swoim życiu. Zaczynam też rozumieć, dlaczego na pewne sytuacje reaguję bardzo wybuchowo. Próbuję się ze sobą zaprzyjaźnić, chociaż nie jest to takie proste, jeżeli przez ponad trzydzieści lat nie kocha się siebie.

A tak było z Tobą?

Przez całe życie towarzyszyło mi niezadowolenie, wręcz nienawiść do samego siebie. Nie mogłem spojrzeć w lustro. A teraz zaczynam powolutku, z pomocą księdza terapeuty, układać to wszystko. Oczywiście z Panem Bogiem. Chodzę do kapłana, bo dla mnie to ważne, żeby te sfery – duchową i czysto ludzką – widzieć razem.

Wiesz już, czemu siebie nie kochałeś?

Swego czasu wiele rzeczy przypisywałem demonom. To prawda, że szatan istnieje i czyha na nas, ale przecież pewne decyzje – zgoda na grzech, na upadek – były moje. Dzisiaj wiem, że niektóre zachowania to po prostu nieprzepracowane rzeczy z dzieciństwa. W moim domu wszystko kręciło się wokół choroby mamy. Zanim wyjechałem na studia, przez dwadzieścia lat siedziałem sam w pokoju, zamknięty w swoim świecie. Wołałem o uwagę, o miłość, okaleczałem się. Rodzice w ogóle nie reagowali – udawali, że tego nie widzą. Uwierzyłem też mojej babce, która mówiła, że jak gdzieś dalej wyjadę, to mama umrze. Dopiero podczas studiów terapeutka wytłumaczyła mi, że to totalna bzdura. Niby to oczywiste, ale ja ślepo wierzyłem w to, co słyszałem niemal od urodzenia. Poza tym jestem jedynakiem i rodzice bali się wychować mnie na egoistę. Tylko że wykręciło im się to w drugą stronę – sprawili, że jestem dziś 36-letnim niedowartościowanym mężczyzną, który nie wierzy w siebie. Cały czas bowiem słyszałem: ty sobie nie myśl, że jesteś najładniejszy, najmądrzejszy itd.

I kiedy wyjechałeś na studia, pewnie chciałeś odreagować?

O tak, zerwałem się jak pies ze smyczy! Hulaj dusza, piekła nie ma! I to na KUL-u, na teologii, proszę ja ciebie! (śmiech) W moje pierwsze studenckie urodziny nawaliłem się jak messerschmitt, zarzygałem największą dyskotekę w Lublinie. Kiedy się obudziłem, nie wiedziałem, gdzie jestem. Po prostu masakra. Myślałem wtedy: w końcu jestem wolny, robię, co chcę. A że to było złe? To prawda. Później nie było lepiej. Na studiach miałem opinię dziwkarza i ćpuna. Z tym ćpunem to nie wiem, skąd się wzięło, bo akurat narkotyki nigdy mnie nie fascynowały, ale dziewczyny zmieniałem cały czas. To owoc samogwałtu, w którym tkwiłem osiemnaście lat, może nawet więcej. Pan Bóg odebrał mi go dopiero na ślubnym kobiercu, w sakramencie małżeństwa.

Pstryk – i koniec?

Praktycznie tak. Po ślubie miałem jeszcze tylko parę wpadek. Wcześniej walczyłem z tym własnymi siłami, ale nie udawało się. To mi strasznie wykrzywiło obraz kobiety – wydawało mi się, że one są tylko po to, żeby zaspokoić moje potrzeby. Nie chcę się usprawiedliwiać, ale po prostu pragnąłem miłości, ciepła, bliskości – takiej normalnej, której zabrakło w moim życiu.

Winisz za to rodziców?

Kocham moich rodziców – wierzę, że mama jest w niebie, a z tatą mam już teraz dobry kontakt. Spędzamy ze sobą czas i daje nam to niesamowitą radość, a kiedyś nawet nie rozmawialiśmy zbytnio ze sobą. To nie było tak, że on mnie nie kochał. Tylko nie potrafił okazywać uczuć.

Będąc studentem, chodziłeś do kościoła?

Tak, to była taka duchowa schizofrenia. Od pierwszej Komunii byłem w służbie liturgicznej, ale kiedy wychodziłem z kościoła, to komża czy alba zostawała w zakrystii, a ja nie żyłem tym, co czytałem na ambonie. Dotyczyło to nie tylko sfery seksualnej, ale np. także chodzenia na mecze, gdzie była eskalacja nienawiści. Dużo było takiego rozdwojenia.

Uwierało Cię to?

Tęskniłem za Panem Bogiem. Kiedy miałem takie długie ciągi bez Niego, to aż jęczałem, żeby wrócił. On cały czas był, ale w tamtym okresie wydawało mi się, że mnie zostawia. Potrafiłem też wyprzeć Go ze swojego życia na dłuższy czas. Byłem mistrzem kłamstwa – nikt nie mógł mnie zagiąć, na wszystko znalazłem odpowiedź. Tego też nauczyłem się w domu. Bo jako nastolatek, chcąc wyrwać się z domu, mówiłem, że idę do kościoła, a szedłem pograć w piłkę. Kiedy rodzice pytali, o czym było kazanie, to mówiłem, że o Panu Jezusie, miłości Bożej. Później miesiącami, czy nawet latami, przyjmowałem świętokradczo Komunię. Bo jak by to wyglądało, gdyby ministrant, lektor przez tak długi czas nie przystępował do Komunii? Więc na pokaz przyjmowałem Pana Jezusa, chociaż serce miałem brudne jak nie wiem co. Ważne, że miałem złożone rączki.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Zobacz

  • gut
    23.06.2016 19:10
    Super artykuł. Nałogi to odprysk czyich zaniedbań. To ten raper jest najprawdziwszym patriotą - za to co przeszedł i wyszedł - tu zaczyna się coś takiego jak patriotyzm.
  • epaszka
    24.06.2016 12:44
    Wiecie, co jest niesamowite? Kiedy mam odczucie, ze moje wewnetrzne przezycia, moje poszukiwanie Boga robi ze mnie dziwolaga, ze jestem z tym sama, to siegam po ksiazke, zagladam do czyjegos swiadectwa i czytam o sobie. Dziekuje za piekne swiadectwo, a Tobie Boze, ze tak namacalnie dajesz mi odczuc Twoja obecnosc.
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama