Z walcem przez pokolenia

W XIX wieku muzyka Straussów była uważana za rozrywkową. Dzisiaj to już klasyka.

Reklama

Żeby dostać się na koncert noworoczny w wiedeńskiej filharmonii, trzeba zarezerwować bilety przynajmniej rok naprzód. Tak wielu jest chętnych, by słuchać muzyki, która wyszła spod pióra rodziny Straussów. Skąd dziś takie zainteresowanie klasycznymi utworami?

Z knajpy na salony
Co roku dźwięki „Marsza Radetzky’ego” i walca „Nad pięknym modrym Dunajem”, rozbrzmiewają podczas tych koncertów obowiązkowo. Ich autorami są ojciec i syn. Obaj nazywali się tak samo: Johann Strauss. Ale choć jabłko spadło niedaleko od jabłoni, sława syna szybko przyćmiła popularność ojca.

Janowi juniorowi nie dorównali też muzykujący bracia Józef i Edward ani przedstawiciele kolejnych pokoleń Straussów: Jan III i Edward II, choć wszyscy odnosili sukcesy jako kompozytorzy lub dyrygenci.

Najstarszy z Janów Straussów pierwsze lekcje muzyki odebrał w… ojcowskiej knajpie. To tutaj w dzieciństwie przysłuchiwał się grze na skrzypcach. Po śmierci matki, powtórnym małżeństwie, a potem samobójstwie ojca młody Janek trafił na praktykę do introligatorni.

Jednak jego mistrz prędko zdał sobie sprawę, że chłopak nie nadaje się do tej pracy. Johann Strauss miał już wtedy tylko jedną pasję: muzykę. Na szczęście wkrótce trafił na osobę, która wprowadziła go w tajniki świata dźwięków. Był to Poliszański, polski skrzypek z Tarnowa. To dzięki niemu już jako czternastolatek Johann mógł rozpocząć grę w znanej orkiestrze Pamera. W 1819 roku opuścił ją, by przyłączyć się do zespołu Josefa Lannera, w którym muzykował przez kilka lat. W końcu, po kłótni i bijatyce z Lannerem, założył własny zespół. Granie po knajpach wkrótce zamieniło się w koncerty w najsłynniejszych lokalach Wiednia. Działo się tak głównie dzięki kompozycjom Straussa, które zyskały sławę w całej Europie. Były wśród nich przede wszystkim walce, ale także polki, galopady, kadryle, kotyliony czy marsze. W latach 30. XIX wieku Johann Strauss I stworzył prawdziwe imperium muzyczne. Pod szyldem Orkiestry Straussowskiej występował nie jeden, a liczne zespoły.

Taneczna symfonia
Co ciekawe, kompozytor nie chciał, by synowie poszli w jego ślady. Żona Anna w tajemnicy przed nim posyłała najstarszego syna na lekcje fortepianu, skrzypiec, kompozycji i harmonii. Warto było. Debiut Johanna Straussa syna okazał się wielkim sukcesem. Po koncercie w kasynie Dommayera w Hietzingu, podczas którego młody muzyk dyrygował własną orkiestrą taneczną, wiedeńska prasa witała wschodzącą gwiazdę walca. Po śmierci ojca Johann Strauss młodszy połączył dwa zespoły, tworząc orkiestrę, która nie miała sobie równych w całej Europie. Sam zaś kompozytor w tworzeniu walców osiągnął niespotykany dotąd poziom. Proste, przeznaczone do tańca utwory zmieniały się pod jego piórem w symfoniczne arcydzieła. Jak pisze Józef Reiss, była w nich pogodna atmosfera mieszczaństwa wiedeńskiego z okresu Cesarstwa, poezja życia artysty i uroda naddunajskiej przyrody. Oprócz walców, polek czy marszów Johann Strauss syn tworzył też utwory sceniczne, zwłaszcza operetki. Takie dzieła jak „Zemsta nietoperza” czy „Baron cygański” do dziś grane są na wielu światowych scenach.

«« | « | 1 | 2 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama