Już w szesnastowiecznej historiografii Rafael opisywany był jako ktoś otoczony aurą świętości. Zwracano uwagę nie tylko na jego mistrzowski warsztat, ale również na piękne rysy twarzy, których użyczał Chrystusowi z własnych obrazów. Pierwszy z biografów malarza, Giorgio Vasari, nazywał go nawet „bogiem sztuki”. On sam zaś pozostawał człowiekiem bardzo religijnym. W rodzinnym Urbino należał do Bractwa Ciała Chrystusowego, a w Rzymie do stowarzyszenia świeckich wiernych Oratorium Boskiej Miłości. Jednak najtrwalsze ślady swojej wiary pozostawił nam w obrazach, które zachwycają do dziś.