Leonard doskonale wie, że decydujące są małe, niezauważalne, drobne gesty, więc rusza na płaskie zielone Żuławy, by pomagać ludziom. Nie ma z góry ustalonego planu. Jest otwarty na tych, których spotka. Potrafi zatrzymać się i słuchać. Od czasu do czasu przystaje, bo serce rozsadza mu wdzięczność. Jak tu nie dziękować, gdy dokoła „chmury w wodzie, woda w chmurach, wrzaski ptaków...”. Efekt? „...zachwyt, mamrotane dziękczynienia i poczucie bycia w centrum, w samym centrum uniwersum, tu, na samym krańcu świata”.