Filmy wszech czasów: Krytyczna terapia

Przede wszystkim dwie wielkie gwiazdy – Gene’a Hackmana i Hugh Granta. Ten pierwszy, tradycyjnie, gra niezbyt sympatycznego faceta (słynnego lekarza), z którym nikt raczej nie chciałby mieć do czynienia. Ten drugi wręcz przeciwnie – znowu jest chłopakiem do rany przyłóż i choć „Krytyczna terapia” komedią romantyczną nie jest, to Grant raz jeszcze wciela się w nieco roztargnionego Anglika, którego grał potem jeszcze wiele, wiele razy. Ale też widzowie za to właśnie go pokochali, więc wiemy czego się tu po nim spodziewać i raczej się nie zawiedziemy.

Sam film jest zaś typowym thrillerem z tamtych czasów. Ktoś odkrywa jakąś patologię, nieprawidłowość (w wojsku, ratuszu, administracji rządowej, instytucji finansowej – niepotrzebne skreślić) i zgłasza ją przełożonym. Ci jednak, najczęściej sami zamieszani w ową sprawę, próbują ją bagatelizować, zamiatać pod dywan, a naszego bohatera-odkrywcę na różne sposoby „zniechęcać” do dalszego grzebania się w tym, co przypadkiem wyszło na jaw, a nigdy wyjść nie miało.

W „Krytycznej terapii” jesteśmy w szpitalu, więc mniej więcej wiadomo w jakim kierunku pójdzie amatorskie śledztwo prowadzone przez Hugh Granta. Ale że za kamerą Michel Apted (reżyser jednego z filmów o Bondzie), a scenariusz napisał Tony Gilroy („Adwokat diabła”, „Armagedon”), możemy być spokojni, że w trakcie seansu będzie się działo. Będą niemałe emocje, będą zaskakujące zwroty akcji, będzie też całkiem niezły finał całej tej opowieści o niepokojących zgonach osób bezdomnych i ich znikających kartotekach.

Niby formuła sprawdzona, x razy wykorzystana w hollywoodzkich fabułach, a jednak ogląda się to dobrze. Ba, oderwać się nie można! Bo świetnie nakręcone, zagrane, wyreżyserowane.

Czegóż chcieć więcej od kina?

*

Tekst z cyklu Filmy wszech czasów