Niektórzy uważali go za wariata, inni za geniusza. W jaki sposób mógł, nie posiadając żadnego wykształcenia, z niewielką pomocą innych postawić tak ogromną budowlę? Władze miejskie zwracają uwagę, że obiekt nie ma odpowiednich certyfikatów bezpieczeństwa i został zbudowany bez zezwolenia. Faktem jest jednak, że jego kopuły przetrwały wichury, które spowodowały poważne zniszczenia w okolicznych budynkach, a w czasie budowy tej „samowolki” nie doszło do żadnego wypadku.

Z rozmów zamieszczonych w filmie wynika, że nikt nie wierzył w realizację tego planu. Gallego Martineza brano za ogarniętego obsesją szaleńca. Jak to? Niewykształcony, prosty wieśniak porywa się samodzielnie na budowę obiektu, do którego realizacji potrzeba planów, obliczeń i wielu fachowców z różnych dziedzin. A on przecież nigdy nie zajmował się nawet murarką. „To nie może się udać, bo wymaga przecież ogromnych pieniędzy” – mówili ludzie. Mnożyły się też wątpliwości co do jego intencji. Trudno się dziwić, bo część tych obaw wynikała z racjonalnych przesłanek. Przecież Justo Gallego nie ukończył nawet szkoły podstawowej. Nie z własnej winy. Urodził się w 1925 roku, ale po śmierci ojca przerwał naukę, bo jako dwunastolatek musiał wziąć odpowiedzialność za rodzinę. „Ciężko pracował z bratem na gospodarstwie” – wspomina w filmie Carmen, jego siostra. Jako młody człowiek wstąpił do zakonu trapistów, ale w 1961 roku, zanim przyjął śluby wieczyste, opuścił zakon. „Tak zagłosowało zgromadzenie. Musiałem się podporządkować tej decyzji” – wyjaśnia powody opuszczenia klasztoru. „Wróciłem do domu i tu dalej wypełniam swoje powołanie. Po powrocie codziennie chodziłem na Mszę”. Justo Gallego Martinez zdawał sobie sprawę, że ludzie go nie rozumieją i uważają za oderwanego od rzeczywistości dziwaka. „Ja poszukuję prawdy, niezależnie od wszelkich trudności. Bardzo dużo rozmyślam i poszukuję prawdy. Urodziłem się, by być świadkiem prawdy. Nic innego poza tym nie ma sensu. Teraz ludzie szybko się nudzą. Nie myślą o sprawach duchowych. Wiem, że do wszystkiego podchodzę może zbyt przesadnie. Dlatego mówią, że jestem szalony. Inni, że próżny. Nie mają racji. Ludzie mają dobre intencje, ale nie potrafią ich wcielić w życie. Ja jestem inny. Realizuję je na tyle, na ile mogę” – tłumaczy.