Co leży na sercu Zanussiemu?

Krzysztof Zanussi miał poważne kłopoty z realizacją filmu „Obce ciało”. Polski Instytut Sztuki Filmowej nie przyznał mistrzowi kina potrzebnego dofinansowania. Bo to film nie na topie. Reżyser pokazuje w nim katolickie wartości w zderzeniu z niemoralnym światem korporacji i pracujących tam feministek. Między innymi nasz artykuł sprawił, że pieniądze się znalazły.

Reklama

Połowę zdjęć do „Obcego ciała” Zanussi ma już za sobą. Jednak obraz, będący koprodukcją polsko-włosko-rosyjską, ma okrojony budżet w stosunku do tego, co planowano. Ledwie wchodzimy na plan zdjęciowy, a już mamy szczęście dostać w pigułce esencję filmu. – On ma żonę – mówi Riccardo Leonelli, grający Angela. – I co ci to szkodzi? Może miał. Nic na tym świecie nie jest wieczne – uśmiecha mu się w twarz Weronika Rosati – filmowa Mira. We właśnie kręconym filmie „Obce ciało” Krzysztof Zanussi pokazuje, że jednak są wieczne zasady, według których warto żyć. – Jak chcesz lecieć takimi tekstami, to proszę, co jest wieczne? Ludzka podłość i ludzka głupota! – ripostuje Angelo. Zdrada żony czy męża to dziś dla wielu normalność. Dla Angela – grzech, naruszenie stałości świata budowanego na fundamencie katolickim. Czy da się go ocalić, żyjąc wśród ludzi bez punktu odniesienia?

Malowanie po swojemu

Razem z bohaterami „Obcego ciała” znajdujemy się w dyskotece ekskluzywnego ośrodka wypoczynkowego nad sztucznym jeziorem w Serocku. Bar, olbrzymie lustra, pod ziemią boisko. Miejsce, gdzie po zajęciach spędzają czas pracownicy korporacji. Weronika Rosati w wieczorowej czerni staje na podwyższeniu, żeby być wyższa do ujęcia twarzą w twarz z Riccardem Leonellim. „Akcion, akcja” – daje znak do rozpoczęcia ujęcia reżyser. Po chwili rozmawia z aktorami – Leonellim i Leonardem Lacarią, filmowym kochankiem, na przemian po włosku i angielsku, naturalnie wykorzystując biegłą znajomość języków obcych, których zna osiem. – Jestem już w tym wieku, że mógłbym nie robić filmów, ale chcę powiedzieć, co leży mi na sercu – przyznaje. – Ważnym motywem opowieści jest wielka zawiedziona miłość.

Często w kinie oglądamy miłość jako sprawę błahą, jakby autorzy mówili: nie uda się w jednym związku, przyjdzie inny. Mój bohater Angelo nie może żyć bez tej, którą kocha. Dlatego przyjeżdża z Włoch do Warszawy za Katarzyną (Agatą Buzek), którą poznał w Ruchu Focolari. Podejmuje pracę w korporacji, gdzie jego chrześcijański system wartości zderza się z brakiem norm moralnych pracujących tam kobiet. W filmie mieszają się dwie materie. Z jednej strony luksus i blichtr – bary, kluby, imprezy, z drugiej – klasztor kontemplacyjny, do którego wstępuje Katarzyna. Widać konflikt między korporacyjnym karierowiczostwem a światem wartości duchowych. Mam pewne doświadczenie w kontaktach ze środowiskiem wielkich korporacji, z którymi jest związana moja włoska rodzina. Jednak z filmem jest jak z malarstwem. Napatrzyłem się na wiele szczegółów, ale maluję je na swój sposób.

Szczupły, uduchowiony

Z powodu kłopotów z uzyskaniem finansów Zanussi nie kręcił filmu od ponad trzech lat, czyli najdłużej w swojej karierze. Na planie widać, jak emanuje z niego energia.

«« | « | 1 | 2 | 3 | » | »»

aktualna ocena |   |
głosujących |   |
Ocena | bardzo słabe | słabe | średnie | dobre | super |

Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Autopromocja

    Reklama

    Reklama

    Reklama