Biblią podhalańską nazwano dzieło Hanny Pieńkowskiej i Tadeusza Staicha „Drogami skalnej ziemi. Podtatrzańska włóczęga krajoznawcza” – wspaniałe studium krajobrazu kulturowego, zawierające obok treści realistycznych także te symboliczne. Książka jest zarazem opisem ziemi i czytaniem pejzażu jako tekstu kultury, a ze względu na swe walory poznawcze, urodę języka i piękną szatę graficzną przeszła do legendy. Narracja, w której naukowa precyzja łączy się z literackością opisu, sprawiła, że dzieło trafiło od razu do szerokiego kręgu odbiorców. Marzeniem wielu bibliofilów było zdobycie jej do własnego księgozbioru, co było bardzo trudne, ponieważ „Drogami skalnej ziemi” ukazało się raz, w 1956 r.