Duch porywa

Do 10 sierpnia w Miejskiej Bibliotece Pu­blicznej w Świdnicy można stanąć oko w oko z prorokami Sta­rego Testamentu, kontemplować Narodzenie Pańskie i wpatry­wać się w chwałę Jezusa na Górze Przemienienia. Wszystko za spra­wą wystawy powarsztatowej przy­gotowanej przez ks. Piotra Nikolskiego i Michała Boguckiego przy pomocy Urzędu Miasta Świdnicy i świdnickiego oddziału Naczelnej Organizacji Technicznej.

– Po raz szósty zaprosiliśmy chętnych do studiowania teologii ikony, roz­smakowania się w prawosławnej liturgii i zdobywania umiejętności malarskich pod okiem znakomitego mistrza, Michała Boguckiego – wy­jaśnia ks. Piotr Nikolski, proboszcz prawosławnej parafii św. Mikołaja w Świdnicy. Wystawa jest pokło­siem tej mistycznej przygody.

Blisko, coraz bliżej
Co roku warsztaty gromadzą grupę kilkunastu amatorów ma­larstwa, którzy pod okiem Michała Boguckiego, znanego malarza i witrażysty, doskonalą warsztat pisa­nia ikon.

– W tym roku zgłosiło się dziesięcioro uczestników z różnych stron Polski, m.in. z Wrocławia, Łodzi, Szprotawy oraz z naszego regionu, dlatego praca z mistrzem była nadzwyczaj owocna, szczegól­nie dla przyjezdnych, ci bowiem nie byli rozproszeni codziennymi obowiązkami domowymi – zapew­nia proboszcz.

W ciągu dwóch tygodni po­wstały ikony proroków oraz dwie ikony świąteczne: Narodzenie Pańskie i Przemienienie Pańskie. Wszystkie prace zostały przeka­zane na własność świdnickiej cer­kwi, dzięki czemu służą kultowi. – Jest to bardzo istotne, gdyż iko­na nie powinna być jedynie ele­mentem wystroju, ale świadkiem zapraszającym do relacji między wierzącymi a mieszkańcami nieba – wyjaśnia duchowny.

Skoncentrowani na Obecności
Ponieważ tegoroczni uczest­nicy mieli już za sobą pierwsze lekcje ikonopisania, zależało im na jak najlepszym wykorzystaniu czasu. – Nie było dotychczas tak skoncentrowanej i chłonnej grupy – zapewnia ks. Nikolski. – Doma­gano się ode mnie większej liczby wykładów teologicznych, pilnie uczestniczono w liturgii, unikano marnowania czasu na pogaduszki i nie szukano okazji do roz­proszeń. W sali warsztatowej panowała prawdziwie duchowa atmosfera. Poza tym wzajemne kontakty skupiały się na dziele­niu się uwagami merytorycznymi, co nie przeszkadzało w okazywa­niu sobie serdeczności i wsparcia. Tak, to była bardzo dojrzała i am­bitna grupa – podsumowuje.

O wszystkim tym, co wiąże się z coraz intensywniejszym stawa­niem w ikonowych drzwiach nieba, można się przekonać, odwiedzając wystawę. Ikony pisane sercem i wiarą przemawiają bowiem szcze­gólnie mocno, nawet do tych, którzy w przygodzie więzi z Bogiem wciąż są gdzieś na początku drogi.