Wykuwane z męki

Jeszcze trwa Wielki Post, lecz dzięki pracy artystów kiełkuje już ziarno zmartwychwstania. Zmęczenie przy pracy zwiastuje radość z powstającego dzieła.

Tarnów. Kościół bł. Karoliny to największa świątynia w diecezji tarnowskiej. Kościół – pomnik wizyty Jana Pawła II w 1987 roku i beatyfikacji Karoliny Kózkówny. Przez długie lata w prezbiterium świątyni wisiał obraz beatyfikacyjny męczennicy z Wał-Rudy, ale kilka miesięcy temu na jego miejscu pojawił się ogromny krzyż wykonany z kolorowych kamiennych płytek. W centrum krzyża złota mozaikowa gloria.

– Na tej głównej ścianie pojawi się figura Chrystusa zmartwychwstałego. Będzie miała wysokość ponad 6 metrów. Towarzyszyć jej będą dwie grupy mniejszych postaci, świadków zmartwychwstania: trzech niewiast idących do grobu oraz dwóch apostołów: Jana i Piotra. Z kolei na ścianach bocznych, bliższych ludziom, pojawią się figury świętego wkrótce Jana Pawła II i bł. Karoliny, współczesnych nam świadków męki, śmierci i zwycięstwa Jezusa – wyjaśnia ks. prał. Stanisław Dutka, proboszcz par. bł. Karoliny w Tarnowie. Pomysł, by tak zaaranżować wystrój wnętrza kościoła, zrodził się już na samym początku, jeszcze w trakcie budowy.

– Najpierw pojawił się stół ołtarzowy, a pod mensą szkicowe przedstawienie niszy grobowej i postacie dwóch aniołów, z których jeden wskazuje dłonią w dół, na pusty grób, a drugi w górę, tam, gdzie pojawi się figura Chrystusa. Następnie tabernakulum. Na froncie drzwi umieściliśmy scenę z Emaus. Tak więc całość przedstawia najważniejszą prawdę naszej wiary, paschę Chrystusa, który przeszedł przez mękę, śmierć na krzyżu, grób, który z nami pozostał w Eucharystii i jest z nami jako zmartwychwstały aż do końca świata – dodaje ks. Dutka.

Historia zbawienia
Wojnicz. Niewielki murowany ceglany dom przy starej „czwórce”. Skromnie wyglądającego domu nie kryją jeszcze wijące się liście dzikiego wina. Ale w środku – inny świat… Pan Marek Benewiat przyjmuje gości w białym fartuchu. Przez sień prowadzi do dużej sali, gdzie wzrok przykuwa najpierw prawa ściana zabudowana półkami, na których siadły gipsowe modele rzeźb i płaskorzeźb, głowy Chrystusa, Matki Bożej, świętych, sceny pierwszego grzechu, wypędzenia z raju, zwiastowania, narodzin i śmierci Jezusa… cała historia zbawienia. Mimo chłodnej pogody na zewnątrz w sali jest ciepło za sprawą metalowego piecyka na drewno… Pan Marek zaprojektował kompleksowe wyposażenie prezbiterium kościoła bł. Karoliny w Tarnowie.

– Pierwsza faza to były rysunki, szkice ad hoc, bezpośrednie. Potem szukanie w tym wszystkim ruchu, jakiejś atmosfery między postaciami. Następnie rysunki są coraz bardziej precyzyjne, szczegółowe. Pojawiają się na nich dokładniej ujęty ruch, atrybuty. Trzecim etapem jest jeszcze rysunkowy projekt całej ściany ołtarzowej z uwzględnieniem kolorów, proporcji między płaszczyznami ścian a postaciami – opowiada pan Marek.

Z gliny i gipsu
Całościowy projekt musi zatwierdzić kurialna komisja ds. sztuki sakralnej. Kiedy zgoda zostanie wyrażona, można przystępować do dalszych prac. – Model Chrystusa wykonałem w skali 1: 5, modele świętych – 1: 3. Najpierw robię je z gliny. W trakcie pracy ogólne ustawienie rzeźby pozostaje, ale niuanse w ujęciu ruchu pojawiają się później. Kolejnym etapem jest odlewanie w gipsie. Powstaje najpierw negatyw rzeźby, a potem jej pozytyw, który zostaje wycyzelowany, zretuszowany i przekazany do wykucia w drewnie – wyjaśnia pan Marek.

Na każdą rzeźbę trzeba kilkudziesięciu kilogramów specjalnej gliny, dość rzadkiej na naszych terenach, kiedyś dostępnej w zakładzie ceramicznym w Łysej Górze, a teraz przywożonej aż z Dolnego Śląska. Dalej dobrej jakości niemieckiego gipsu. – Na jeden model przypadało go ze trzy, cztery worki. Materiału w sumie nie idzie tak dużo, ale jest drogi – mówi pan Marek. Ma za sobą kilkadziesiąt większych i mniejszych realizacji w kościołach w całej Polsce. Jednak ta tarnowska, w kościele bł. Karoliny jest największa.

Leśne lipy
Las. Ideą projektanta było przeniesienie zamierzonego pomysłu z form gipsowych w drewno, delikatnie polichromowane i złocone, żeby nie zatracić jego widoku i faktury. Ale do realizacji planu potrzeba kilkadziesiąt kubików drewna. I to lipowego. Najlepiej z lip rosnących w lesie, ponieważ te przydrożne mają większą swobodę wzrostu i już od najmłodszych lat wypuszczają gałęzie, a gdzie gałęzie, tam i sęki. Więc lipy muszą być z lasu, gdzie pną się w górę.

– Na początku miałem zebranych osiem kubików, ale z tego udało się wybrać tylko cztery. Bo trzeba wiedzieć, że z takiego jednego foszta odcina się część zewnętrzną i wewnętrzną, gdyż drewno lipowe lubi się psuć od środka. Proszę więc sobie wyobrazić, ile potrzeba materiału! – mówi ks. Dutka. Do wykonania korpusu Chrystusa już zostało zużytych 7 kubików drewna, a w sumie pójdzie 15. Z kolei na wykonanie pozostałych rzeźb w prezbiterium – 35, nie mówiąc o postaciach św. Jana Pawła II i bł. Karoliny. – Droga do ostatecznego efektu jest więc bardzo długa – przyznaje ks. proboszcz. Jej następnym, po projektowaniu, etapem jest „wykuwka” w drewnie. Tego dzieła podjął się Kazimierz Klimkiewicz z Tarnowa-Krzyża.

«« | « | 1 | 2 | » | »»
Dodaj komentarz
Gość
    Nick (wymagany lub )

    Ze względów bezpieczeństwa, kiedy korzystasz z możliwości napisania komentarza lub dodania intencji, w logach systemowych zapisuje się Twoje IP. Mają do niego dostęp wyłącznie uprawnieni administratorzy systemu. Administratorem Twoich danych jest Instytut Gość Media, z siedzibą w Katowicach 40-042, ul. Wita Stwosza 11. Szanujemy Twoje dane i chronimy je. Szczegółowe informacje na ten temat oraz i prawa, jakie Ci przysługują, opisaliśmy w Polityce prywatności.

    Więcej nowości