Spacer z poetą

Otwieram książkę, a w niej de­dykacja: „Zapraszam na spa­cer w słoneczną przestrzeń mojego słowa…”. Więc korzystam z zaproszenia i idę z autorem, by poczuć radość słonecz­nych promieni i poznać poetyckie przestrzenie, w których tak wiele jest myśli, wzruszeń, życia zatrzymanego w słowach prostych i pięknych, jak w wierszu „Fotogra­fia matki”:

„- to naj­cieplejsze miejsce w całym domu/ - to najjaśniejszy punkt na ścianie/ - to jedyny obraz pamięci,/ z którym można porozma­wiać”. W słowach o miłości, która oswaja starość z młodością, śmierć z życiem, bliskość z rozstaniem i każe wierzyć w „porządek ma­łych przestrzeni”, odnajduję sens codziennych zma­gań, bycia dla kogoś, a nawet chwilowych zwątpień. Bo warto odłożyć skarby w pocie czoła zdobyte - twierdzi poeta, pozwolić zabliźnić się wczorajszej ranie, by zanurzyć się w „przestrzeni zwanej zachwytem i cieszyć się z tego, że jest Ci dane”.

A dana jest ci radość z odwiedzin córki: „Zdarza się tylko czasami,/ ale wiem, jaka w tym siła./ Zapachniało w domu malinami,/ więc jednak tu byłaś, jednak byłaś” („Odwiedziny”). I wia­ra, że „ten świat jest tylko progiem, jaśniejsza czeka nas perspektywa - Spotkanie z Bogiem” („Najbliżsi”).

„Porządek małych przestrze­ni” jest dziewiątym zbiorem po­etyckim Waltera Pyki. Wcześniej wydał drukiem m.in. „Zapach tęczy” (Opole 1992), „Dogonić miłość” (Unia Polskich Pisarzy Lekarzy, Łódź 1994), wspólnie z Krzysztofem Kmieciem – witry­nę literacko-plastyczną – „Eksli­brisy wierszem pisane” (Polskie Towarzystwo Farmaceutyczne, Kraków 2005), „Przejaśnienie” (Wojewódzka Biblioteka Publicz­na, Opole 2009).

Walter Pyka, Porządek małych przestrzeni, Wydawca: Wojewódzka Biblioteka Publiczna im. Emanuela Smołki w Opolu, 2011 r.