Sport po islamsku

Sam Mahomet zalecał uprawianie biegów, wyścigów na wielbłądach, zapasów i łucznictwa. Według hadisów miał on nawet rywalizować w biegach ze swoją żoną Aiszą, i to po przekroczeniu 50. roku życia. Za panowania Umajjadów (661-750) popularne były wyścigi konne i polo. Natomiast Abbasydzi (750-1258) grali głównie w krokieta oraz uprawiali szermierkę i rzut oszczepem.

Za czasów kalifa Haruna ar-Raszida (rz. 786-809) rozpowszechniła się zwłaszcza w kręgach arystokracji gra w szachy. Tradycyjne teksty islamskie zalecają, aby dzieci uczyły się jeździectwa.

W XIX i XX w. mocarstwa kolonialne w większości krajów islamskich wprowadziły do szkół i podczas odbywania służby wojskowej obowiązkowe zajęcia z wychowania fizycznego. W XX w. w Turcji, Egipcie, Iraku i Iranie na szeroką skalę zaczęto wspierać budowę obiektów i szkół sportowych.

Reprezentanci całego islamskiego świata biorą udział w wielkich wydarzeniach sportowych. Już w 1910 r. Egipski Komitet Olimpijski stał się członkiem międzynarodowego ruchu olimpijskiego i wysłał w 1912 r. pierwszych zawodników na olimpiadę. Jednak liczba sportowców z krajów muzułmańskich biorących udział w igrzyskach jest stosunkowo niska. Dotyczy to przede wszystkim kobiet. Przykładowo, w 1936 r. po raz pierwszy dwie muzułmanki z Turcji brały udział w olimpiadzie. W 1964 r. również dwie Iranki uczestniczyły w Igrzyskach Olimpijskich w Tokio. Natomiast na olimpiadzie w 1984 r. Egipt reprezentowało sześć sportsmenek. Liczba muzułmanek wzrasta na zawodach, gdzie uczestnicy pochodzą w znacznej mierze z krajów islamskich, jak na przykład mistrzostwa Afryki, Azji lub krajów arabskich. Utrudnieniem w tym względzie są przepisy dotyczące strojów sportowych i pokazywania uczestniczek w telewizji. W roku 1993 i 1997 odbyły się w Teheranie islamskie zawody kobiet, w których wystąpiły one w strojach sportowych, ale z całkowitym wyłączeniem męskiej części publiczności.

W wyniku reislamizacji i nasilenia się tendencji fundamentalistycznych nastąpiło zaostrzenie przepisów dotyczących islamskiego stroju sportowego, a w konsekwencji ograniczenie kobietom uprawiania sportu i udziału w międzynarodowych zawodach. W 2000 r. grupa francuskich polityków zażądała od Międzynarodowego Komitetu Olimpijskiego wykluczenia z olimpiady tych krajów, które do swoich reprezentacji nie włączyły kobiet.