Mur, płótno i drewno

– Otrzymujemy dla siebie to, co nigdy nie stanie się udziałem przeciętnego zjadacza chleba, a nawet artysty innej dziedziny niż na­sza. I to od samego początku... kiedy poznajemy muzealną kuchnię, kiedy uczymy się warszta­tu wielkich mistrzów, gdy poznajemy techniki dawno już niewykorzystywane przez współ­czesnych artystów, kiedy wreszcie w napięciu zdejmujemy kolejne warstwy przemalowań, żeby po setkach lat wreszcie spojrzeć w praw­dziwą twarzą świętego czy Madonny – mówi Małgorzata, a wtórują jej pozostali członkowie ekipy.

– Jesteśmy bardzo blisko artysty, który stwo­rzył dzieło. Musimy poznać go, zrozumieć jego zamysł, odkryć jego tajemnicę, tak by po wie­kach ponownie wydobyć blask arcydzieła – za­pewnia Szczypior.

– Nie czujemy się gorsi, tak jak gorszy nie czuje się lekarz tylko dlatego, że nie stwo­rzył ciała, któremu przywraca zdrowie – decy­duje się na porównanie Michalina, niedoszła lekarka. – Co więcej, udana konserwacja czy re­konstrukcja to powód do dumy. Przygoda, która podobna jest do gorącego zakochania. Tego czasu, gdy wsłuchujemy się w drugiego człowieka z niezwykłą uwagą i wzajemnością, oddajemy mu swój czas i swoje siły, by mógł zajaśnieć blaskiem życia, niby tego samego co do­tąd, ale na pewno nie takiego samego – wtrąca Katarzyna.

– Jeżeli jest jakiś namacalny sposób, by uczestniczyć w sacrum, to na pewno jest to na­sza praca. Wysoko na rusztowaniach czy w za­ciszu pracowni fizycznie obcujemy ze sztuką, a ona jest przecież najlepszym skrótem do Boga – podsumowuje Małgorzata, wspinając się kil­kadziesiąt metrów nad posadzkę, żeby barokowi jezuici z katedralnych ścian znowu mogli wsłu­chiwać się w muzykę organów.