Dziadunio Prus

Jadwiga Waydel-Dmochowska napisała: „Miał swoje godziny i ulubione miejsca spacerów. Przed zachodem słońca szedł zwykle nad wzgórze za parkiem, nad łąkę, skąd o zacho­dzie roztaczał się istotnie bardzo piękny widok, zwłaszcza gdy znad łąk zaczynały wstawać opary, gry kolorów bywały fantastyczne. Na­zywano to wzgórze Górą Prusa.” Sam Stefan Żeromski pisał o nim: „Spotkałem Prusa asystującego jakiejś damie. Szczególnie ładnie on wygląda, gdy asystuje damie. Stawia nogi z wysoka, jak wielbłąd, jak wór żyta na wadze dziesiętnej. Niezwykły, tajemniczy człowiek. Wspomniawszy »Lalkę«, trudno wierzyć, że szara ta człowieczyna napisać zdołała takie arcydzieło...”.

Ciekawy świata
Bolesław Prus postrzegany był w Nałęczowie jako człowiek pogod­ny, pełen humoru, szczery i otwarty. Z każdym porozmawiał, czasem po­magał. Razem z Żeromskim i Oktawią Rodkiewiczową zajął się losem syna nałęczowskiego stróża, Micha­sia Tarki, którego protegował, a tak­że finansował jego naukę w Warsza­wie. On sam też potrzebował pomo­cy.

Nałęczowskie panie: Kazimie­ra Żółtowska, Felicja Sulkowska, Oktawia Rodkiewiczowa załatwiały mu wszystko – obiady, mieszkanie, badania lekarskie, a nawet towa­rzystwo do spacerów. W Nałęczo­wie uważano Prusa za człowieka łagodnego, ugodowego, rozluźnio­nego, natomiast w Warszawie miał częste konflikty z redakcjami i redaktorami, czytelnikami i krytykami – jako autor i dyskutant bezkompromisowy.

– Był też bar­dzo ciekawy świata i wszelkich nowinek. To w nałęczowskim parku, już jako dojrzały mężczy­zna, uczył się jeździć na welocypedzie, czyli właśnie wynalezionym rowerze. Nie zrażał się upadkami i rozdartymi spodniami – opowiada Bogumiła Wartacz. Jaki był jednak Prus naprawdę, nikt tutaj nie wiedział i nie mógł wiedzieć. Nikt nie znał jego duszy i drążących go problemów. Nie wiedziano tu nic o jego sieroctwie, które kładło się cieniem na jego charakterze i osobo­wości, nie znano rozmiarów smut­ku, wynikającego z braku rodzin­nego i własnego domu, a może z braku własnych dzieci. Dla nałęczowian był po prostu „Dziadziem Prusem”.