Piękna jest nagość

Marian Kisiel w wierszu „Jubileusz” z tomu „Łazarz” pisze: „zebrani w stallach/ duchy dawnych lat/ ale wciąż jeszcze się trzymamy/ choć czas odmierza/ uderza”.

Ten zbiorek to dzielne próbowanie się z niszczącym czasem. Ale dzięki wierszom udaje się przetrwać dobrym intencjom, marzeniom, krótko mówiąc – życiu.

Ta poezja o umieraniu, o „porażających sferach milczenia”, nie tylko w „Notatniku” Anny Kamieńskiej, do którego Kisiel zagląda, jest uchwyceniem momentu, gdzie jedno życie się kończy, a drugie zaczyna. Trwanie jest uzależnione od umiejętności krawca krojącego materiał słów („Krawiec”). W tych wierszach starcza materiału na otulenie odchodzącego.

Autor „Wypominków” stara się uświadomić czytelnikowi, że dzień śmierci jest najważniejszym dniem życia („teraz jak inni/ miało być inaczej/ inaczej nie ma/ zawsze jest tak samo/ odpływają myśli od tego co ziemskie/ (…) piękna jest nagość w wieczności” („12 kwietnia 2015”).

Pisze tak, że chce się tę wieczność zobaczyć.

*

Marian Kisiel "Łazarz". Wyd. Śląsk, 2016 r.