Irena Rzytki - wiersze...

Po trosze

Przełykam gorzkie łzy,

a z nimi ślinę.

Z każdym kolejnym dniem

po trosze ginę.

Ginę w półprawdach,

szarości odcieniach.

Choć żyję tutaj…

naprawdę mnie nie ma.

Modlę się do Boga,

który jest mą siłą.

Dlaczego więc żyję,

jakby Go nie było…?

Wiosną

Młodość skrzydeł dodaje,

a starość odbiera.

Z wiatrem, czy też pod wiatr

żyć pozwala nadzieja.

Wiosną uśmiech promienny

maluje na twarzach.

"Jakież życie jest piękne".

Zdaje się powtarzać.