Usprawiedliwienie

Nie potrzeba było jakiegoś trybunału, a druga strona niekoniecznie była wrogiem. I nie o niewinność chodziło, a o słuszność i prawość całego postępowania. Czy można więc myśleć o usprawiedliwieniu wobec Boga? Żadną miarą: „Jeśli zachowasz pamięć o występkach, Panie, któż się ostoi” (Ps 130,3).

Stary Testament jako drogę usprawiedliwienia ukazywał wierność przepisom prawa moralnego, rytualnego, obrzędowego. Spełnienie wszystkiego było niemożliwe. Ale wysiłek zmierzający ku jak najdokładniejszej wierności Prawu wydawał się jedyną, choć niewystarczającą drogą ku usprawiedliwieniu.

Nowość Ewangelii polegała na tym, że Boży Syn jako człowiek w całej pełni był sprawiedliwym – to znaczy spełnił to, co Ojciec zamierzył. Ostatecznie dokonało się to przez przyjętą na krzyżu śmierć.

Ojciec uznał dzieło Syna, wskrzeszając Go z martwych. Czego nie mogło dokonać starotestamentowe prawo, tego dokonuje łaska, czyli dar Boży. Ze strony człowieka potrzeba tylko wiary.

Głównym teologiem usprawiedliwienia jest apostoł Paweł.

Otwórz:

DZ 13,38N; RZ 3,19-24.