Błogosławieni ze Śląska

Od 1927 roku kierował budową śląskiej katedry. Był także organizatorem i inspiratorem życia kulturalno-oświatowego na Śląsku. Jako prezes Towarzystwa Przyjaciół Nauk ma Śląsku zaczął wydawać „Roczniki Towarzystwa Przyjaciół Nauk na Śląsku” oraz organizował wieczory dyskusyjne, dużo pisał i wygłaszał odczyty. Należał do najpłodniejszych na Górnym Śląsku badaczy kultury i historii polskiej. Opublikował liczne prace biograficzne. W latach 1932–1938 jego staraniem ukazało się pięć tomów „Fontes” – źródeł do historii Śląska.

W 1934 roku ogłosił studium „Śląsk jako problem socjologiczny”. Współpracował z redakcją „Polskiego Słownika Biograficznego”, zamieszczając w nim życiorysy wybitnych Górnoślązaków, oraz z katolickimi czasopismami: „Gościem Niedzielnym”, „Ateneum Kapłańskim” i „Kwartalnikiem Homiletycznym”.

Był kolekcjonerem obrazów i ekslibrisów Należał także do najwybitniejszych śląskich bibliofilów i koneserów sztuki. Był takżem jednym z inicjatorów założenia w Katowicach Biblioteki Śląskiej.

W swej katowickiej parafii opiekował się różnymi, polskimi i niemieckimi, organizacjami katolickimi, m.in.: Katolickim Stowarzyszeniem Abstynentów, III Zakonem św. Franciszka z Asyżu, Bractwem Pocieszenia.

Po wybuchu II wojny światowej, już we wrześniu 1939 roku, dotknęły go represje niemieckich władz okupacyjnych: zabroniono mu głoszenia polskich kazań oraz wydano nakaz opuszczenia parafii i przeniesienia się do Generalnej Guberni. Ks. Szramek licząc na praworządność niemiecką bezskutecznie odwoływał się od tych decyzji. Na początku kwietnia 1940 roku został aresztowany i wywieziony do obozu w Dachau, a potem na krótko do Mauthausen. Przygotowywał się na śmierć przez cierpliwe znoszenie cierpień, modlitwę różańcową i brewiarzową. Podnosił więźniów na duchu, głosił kazania dające wyraz przekonaniu o niezniszczalności chrześcijańskiej misji w świecie i nadziei na odrodzenie Polski. W korespondencji obozowej do rodziny nieustannie pytał o swoja katowicką parafię.

Zginął 13 stycznia 1942 roku w Dachau. Odszedł do wieczności w 55 roku życia 31 roku kapłaństwa. Znalazł się w gronie 108 polskich męczenników II wojny światowej wyniesionych na ołtarze 13 czerwca 1999 roku w Warszawie przez papieża Jana Pawła II.