Wielka dawka nadziei

Na tę książkę czekałam od kilku miesięcy. Historia nieprawdopodobna: młoda dziewczyna, młoda matka, udar... Koniec? Nie, nie koniec. Początek. Bardzo trudny, ale początek.

Bardzo niewiele wiemy o ludzkim mózgu. Bardzo wiele nam się wydaje. Na pierwszych stronach tej historii spotykamy kobietę, która czuje, sprawnie myśli, tylko... nie jest w stanie tego przekazać. W absolutnie żaden sposób. Dla stojących obok "roślinka". Opatrzona etykietą "bez kontaktu logicznego". Olbrzymi błąd i wynikający z niego koszmar dla człowieka uwięzionego we własnym ciele. Koszmar spowodowany nie tylko przez chorobę, także, niestety przez ludzi.

A potem? Potem zaczęła się walka. Nic nie zmieniało się szybko. Trzeba było wysiłku, cierpliwości, jeszcze raz wysiłku, jeszcze większej cierpliwości... i wielu, wielu ludzi. Niestety, wielu nie zdało egzaminu.

Dziś minęło już blisko dwadzieścia lat. Pani Anna swoje doświadczenia, swoją wiedzę zawarła w bardzo szczerej książce. Warto sięgnąć, by zrozumieć, jakie - zupełnie niewyobrażalne dla zdrowego człowieka (mówiąc uczciwie, także dla lekarza, który nie ma na co dzień doświadczenia z takimi chorymi) - problemy stoją przed osobą niepełnosprawną. Z czym mierzy się codziennie? Zrozumieć, znaczy nie upraszczać. Zrozumieć, znaczy pokonać lęk. Zrozumieć, znaczy nie ranić. Zrozumieć, znaczy umieć pomóc.

To książka bardzo ważna także dla rodzin osób, które znalazły się w podobnej, jak pani Anna, sytuacji. To dla nich klucz do ich bliskich, którzy jeszcze nie potrafią przekazać, co czują, czego potrzebują, co może im pomóc. A przede wszystkim: to wielka dawka nadziei.

Zapewne będzie inaczej. Na pewno nie będzie łatwo. Ale jeszcze może być pięknie.

Anna Naskręt: "Uwięziony krzyk". Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA [tu kupisz książkę]