Opowieść na Wilijo

Dziś już nikt niy wiy, czy to było kanś u Cyzaroków, na zielonym Śląsku rybnickim, kaj jeszczy niy tak downo były uzdrowiska, biołym wedle Lublińca, skond już całkiym blisko do Królowyj Polski, czy na tym czornym, kaj kopalnia hutom, a huta kopalnia poganio. Możno i na tym najczorniejszym, na kerym wszystkim sadza sie marze na łoku. Dość że w jednyj takiyj ślonskiyj mieścinie gruchła nowina: w sobota we wieczór mo do nos przijechać som Pon Bóg.

Najpiyrw żodyn niy chcioł wierzyć. Do nos miołby przijechać? Ślonsk może i je pympkiym świata, ale przeca niy jest aż tak ważny, jak tako Warszawa, Berlin czy Wiedyń. Łazili ludzie, łazili i pytali, czy je to możliwe. W końcu keryś wymyślił, że może ino przejazdym do Betejem, bo przeca chnet świynta. Choć do Betlejemu ze Ślonska daleko i blank niy po drodze, bo Pon Bóg na pewno niy miyszko na biegunie, co by z północy do Izraela jechoł, ino w niebie, ludziskom ta wersjo sie spodobała. Przijedzie, ale bydzie przejazdym – godali. No, nojwyżyj posiedzi dzień, dwa, coby trocha odpoczońć w podróży i fertig. Zaś pojedzie dalij. Żodyn już niy pytoł,  skond sie wieść wziona  (a wziona sie z tego, że na rekolekcjach w kościele gorliwy francman cosik godoł, że do kożdego z nos Pon Bóg przichodzi), ale wszyscy już swoje wiedzieli. Jak to przi plotkach. Bydzie Pan Bóg u nich i szlus.

Zaro tyż zaczyli radzić. Co robić? Jak sie dobrze pokozać Pon Bóczkowi? Trza miasteczko wysprzontać, a droga dobrze odsnieżyć – padoł sekretarz gminy. I co by hasioki niy straszyły przipomnioł staro śpiywka. Ja, to je ważne, ale niy wszystko – padali inni. W ratuszu przigotujymy sala, co by Pon Bóg móg w eleganckim miejscu pojeść – padoł burmistrz. Wszyscy sie tam niy ciście, ale powinni być inekerzy obywatele no i farorz. No właśnie: farorz! Kaj je farorz? Lećcie po farorza, bo przeca muszymy i z nim ustalić! On sie nojlepij zno!

I tak słowo do słowa, już z farorzym i jednym kapelonkiem ustalili: tyn bydzie odpowiedzialny za udekorowanie miasteczka, tamtyn pogodo z łorkierstom z kopalni, a jeszcze inkszy bydzie to kamerowoł. Na drodze powiesi sie pełno lampek, jak na choince. Chałpy – tak samo. W łoknach – co sie ino do, bele jasno. Ustalili kto przigotuje cztyry gatunki miynsa: schabowe, rolady, kaczka i gynś, kto zrobi kluski czorne, kto biołe. Bo to niy wiadomo, co Panu Bogu smakuje nojlepij. Tyn przypomnioł, że mo być modro kapusta, tamtyn, że mizeria. No i koniecznie inne frykasy. Niy mogło braknąć kołocza: z syrym, z makiym i z posypkom ale pora innych tyż. Na stołach – kwiotki. Spiyrali sie ino, czy lepsze bydom róże czy jakie inksze, ale stanyło na różach. Jak by Pan Bóg chcioł sie przespać, to ustalili tyż, że nojlepij bydzie na farze. W końcu tam bydzie jak u siebie, a farski pies som spokojni i niy za bardzo szczekajom.