Jako przedstawiciel drugiej generacji romantyków zawsze pozostawał w cieniu największych – Mickiewicza, Słowackiego czy Krasińskiego. Nie był jednak ich biernym naśladowcą, przez całe życie poszukiwał własnej drogi poetyckiej. „(…) nie poszedł drogą łatwej ufności, nadziei i wiary, choć drogę tę przetarli jego wielcy mistrzowie” – pisze prof. Krystyna Poklewska, badaczka twórczości Ujejskiego. – „Szlak jego wyznaczały zwątpienie i rozpacz. Tędy właśnie, przez manowce grzechów i bluźnierstw, dochodził do zrozumienia Bożych planów i zgody na nie”.